Dag 32: Pure porno

Een convenientstore is iets wat het midden houdt tussen een goedkope hapjeszaak en een mini supermarket. Je kunt er een al dan niet op te warmen maaltijd krijgen, altijd in plastic, zuivel en bananen, nootjes en snacks en patat, ook in plastic, wat algemene huiswaren van zeep tot afwas sponsjes, alles in plastic, algemene tijdschriften dagbladen en er staat een heel schap met pornotijdschriften en ook hier alles in plastic. En niet te vergeten soep die kun je in plastic bakjes opscheppen. De hele winkel stinkt ernaar. De zaterdagse inkopen worden er niet gedaan. Soms omringen de convenientstores een supermarkt.

Continue reading “Dag 32: Pure porno”

Dag 38: Hiroshima mon amour

Hiroshima mon amour. 75 jaar geleden vielen twee atoombommen op Nagasaki en Hiroshima. Dat is inmiddels zo lang geleden dat het geschiedenis is geworden. Niets van wat we zien in onze reis van 6 weken wijst naar deze gebeurtenissen.

Dat geldt overigens voor alle gebreken die de mensheid op andere plekken openlijk kwellen. Geen zwervers, geen armoe, geen sexuele uitbuiting, geen misdaad, geen ernstige ziekten. Ooit waren de Yakuza, de Japanse maffia, een duidelijk deel van het Japanse straatbeeld. Nu is het een misdaad om lid te zijn van de Yakuza en dus zie je die niet meer. Maar betekent dat ook dat ze weg zijn? In veel films zie je geweld door jongeren tegen bejaarden en zwervers, zoals in de film Tokyo Godfathers uit 2003. Twee gestalts waarvan we niet kunnen uitmaken wat er gebeurt en wat niet, anders dan dat we het ons zouden kunnen voorstellen. Geen Yakuza meer? Heeft Takeshi Kitano dan al zijn films uit zijn duim gezogen? Volgens de media wel. Ik lees allerlei zoetsappige verhalen over ex yakuza die aan het soliciteren zijn en hun tatoeages weg laten branden en andere die nu een Udon restaurant hebben.

Continue reading “Dag 38: Hiroshima mon amour”